Gisteren opnieuw afscheid moeten nemen van een diertje. Dusty mijn konijn is overleden op 7 jarige leeftijd. Zaterdag begon hij ziek te worden, hij wilde niet meer eten en drinken, en maakte een soort van pers bewegingen. De dierenarts gebeld, en we konden meteen langs komen. Daar werd vastgesteld dat hij erge buikpijn had, en dat zijn darmpjes niet goed meer werkten. Hij kreeg verschillende injecties en medicijnen en dan zou het binnen een paar dagen beter moeten gaan. Hij was ontzettend suf, en lag maar in een hoekje in zijn kooi. Van de dierenarts hadden we voer mee gekregen die ik hem door middel van een spuitje in zijn bekje moest toe dienen. Dit steeds om de 2 xe1 3 uur gedaan, maar het werd maar niet beter. Maandag weer terug naar de dierenarts gegaan, weer injecties gehad en doorgaan met medicijnen en dwangvoer geven. Het ging maar niet beter, woensdag weer terug gegaan, zijn darmpjes waren stil komen te liggen, en hij moest worden opgenomen. Zonder Dusty naar huis toe dus….

Donderdag avond naar de dierenarts gegaan om Dusty op te komen zoeken, het leek wat beter te gaan, zijn darmpjes kwamen weer wat op gang maar hij wilde nog niet eten en drinken. Daarna met een raar gevoel naar huis gegaan. Vrijdag ochtend belde de dierenarts op met de mededeling dat het echt niet goed met hem ging, en het advies was om hem in te laten slapen. Meteen naar de kliniek gereden en daar kwam de assistent met Dusty in haar armen aangelopen. Dusty overgepakt en geknuffeld en lieve woordjes tegen hem gezegd. Hij had erge pijn, hij was aan het trappen met zijn achterpootjes. Omdat ik niet wilde dat hij zou vallen zette ik hem even terug op de tafel. Daarna tilde ik hem weer op en hij begon de piepen en te krijssen. De dierenarts er nog bij geroepen, en toen blies hij zijn laatste adem uit. Hij is in mijn armen overleden. De dierenarts en ik zeiden meteen tegen elkaar: het is net of hij op je heeft gewacht. Zo vreemd gevoel, maar ben wel blij dat Dusty de beslissing om te sterven zelf heeft genomen en dat hij niet geholpen hoefde te worden. Omdat ik terug moest naar mijn werk is Dusty daar even gebleven, en ‘s middags heb ik hem weer opgehaald. Heb hem mee naar huis genomen en heb hem nog even geknuffeld en afscheid van hem genomen. Heb hem daarna in een doosje gelegd, met zijn dekentje en speeltjes erbij. Ben daarna naar mijn ouders gereden en heb hem daar in de tuin begraven.

Hallo lieve dierenvriendjes,

Welkom op deze pagina,

Ik wil jullie graag voorstellen aan Baldy,
een geweldig beest.

Maar helaas te vroeg overleden…

22-10-1993

17-05-2006

Rust zacht mijn lieve schat,waar je nu ook bent ik zal altijd aan je blijven denken.

Nu ik denk aan jou
Als ik denk aan al die dingen
Die jij mij hebt gegeven
Dan denk ik
Dan weet ik dat ik jou niet kan vergeten
Laat mij voor altijd zijn
In jou leven

Nu ik denk aan jou
Hoor ik je adem halen
Ik hoor jou stem
Af en toe doe ik
In jou gedachten dwalen
Het lijkt dan of ze samen denken en ademen

Nu ik denk aan jou
Voelt het alsof
Wij samen 1 zijn geworden
Wetend dat jij bent mijn wederhelft
Die van bovenaf naar mij is gezonden

Nu ik denk aan jou

Een lege plek een groot gemis,
Een fijne herinnering is al wat er nog is.
Waar ben je nu vraag ik me af,
Ik voel nog de liefde die jij me gaf.
Jou te kennen vond ik zo fijn,
Je los te laten dat doet pijn.
Ik zal je missen in dit leven,
En zal altijd om je blijven geven.

Toen je net overleden was heb ik een dierentolk ingeschakeld, zei is toen met je gaan praten. Toen ik een verslag van jullie gesprek terug kreeg stond daarin: "Baldy zegt dat hij toch altijd dicht bij je in de buurt zal blijven. Ook zegt hij dat jij het voelt als hij er is". Het klinkt raar, maar ik denk dat ik je inderdaad soms om me heen voel, je vond het altijd leuk om me te krappen in je slaap, dit deed je natuurlijk nooit expres. Maar soms word ik wakker met grote krassen op mijn rug, arm of gezicht. Een hele dunne kras wat precies lijkt op een katten nagel. Vraag me af of dat jou nageltje is geweest….ik ga er maar vanuit, want die gedachten doet me erg goed, weten dat je toch nog steeds bij me in de buurt bent.

Dit is mijn eerste kerst zonder jou. Het doet me pijn, voor mij is kerst niet helemaal meer zoals het is geweest. Onze kerst samen was altijd een groot feest. Ik wat lekkers, jij wat lekkers. Ik de boom op tuigen, jij de ballen er uit tikken met je pootje. Vorig jaar had ik kerstkaarten gemaakt met een foto van jou en een foto van Dusty.

Het lijkt net of je op de foto zelf zegt: prettige kerstdagen en een gelukkig nieuwjaar. Vraag me af of ze in de dierenhemel ook aan kerst doen. Vast wel, je word daar ook lekker verwent met vis en snoepjes. Hoop dat je daar je plekje hebt gevonden en er leuke vriendjes hebt ontmoet…

Bij het kruisen van het licht zal ik je
ooit eens weerzien,
zoals je was en wederom vol van bewondering bij elk
teken van genegenheid tonende je wezen…
Ga nu maar, vervolg je weg, daar waar het intense licht schijnt ,
waar je zonder zorgen kunt zijn en beleven
in herinnering draag ik je bij mij , woon je in mijn hart

Rust zacht…

Wat moet ik nu toch zonder je ?
Je was het mooiste, liefste, schattigste dier
wat ik ooit had.
Voor mij was je net zoals een mens, ik kon
alles tegen je zeggen.
Niet dat je me verstond, maarja
Je deed alles wat ik zei, we deden veel dingen samen.
En nu… waar ben je?
Heel ver van huis?
Je moest gaan, je lichaam gaf het op.
Ik snap het nog altijd niet,
het doet me heel veel verdriet

Fotogeniek was je zeker, ja ging er altijd wel even goed voor zitten.